Roken is zóóó.. verslavend!

Vandaag wilde ik weer eens alles tegelijk goed doen. Het to do-lijstje zag er zo uit: vanaf vandaag 1. stop ik met roken 2. drink ik geen cola light meer 3. kauw ik geen kauwgom meer 4. eet ik veel minder en extreem gezond en 5. sport ik elke dag een uur. Veelste veel om op een drukke werkdag mee te beginnen natuurlijk, allemaa tegerlijk. En dus faalde het. Of naja, falen... Laat ik eerst maar eens kijken naar wat er wél goed ging!

Ik heb de hele dag niet gerookt. In de afgelopen weken heb ik wel vaker een of 2 dagen niet gerookt, maar vandaag heb ik voor het eerst een hele werkdag geen sigaret opgestoken. Toen ik afgelopen september bij mijn huidige werk begon rookte ik al en mijn hele dagritme is daar dan ook omheen gebouwd. Bovendien rookt ongever 90% van de mensen in de horeca, it's a way of living. Maar de horeca is ook kei- en keihard werken, en ik wil er de komende tijd voor zorgen dat ik 24/7 100% fit ben voor dat werk. Als ik rook, rook ik zo een pakje per dag. Misschien zijn het 3 van de 19 sigaretten waarvan ik helemaal geniet, die ik graag rook ten koste van mijn gezondheid. Zoals 's ochtends bij de koffie (lekker wakker worden), of 's avonds na het eten. Dat momentje voor mijzelf ga ik zeker missen. Maar, eerlijk is eerlijk, die andere 16 sigaretten rook ik omdat ik een ontzettend stresskip ben, en bovendien verslaafd. Die rook ik terwijl ik met m'n hoofd ergens anders ben. Dat zijn zo'n 160 minuten (even rekenen... 2 uur en 40 minuten dus) en tussen de 5 en 6 euro die ik per dag verschil zonder ervan te genieten. Ik ben er klaar mee. Ik rook pas een jaartje vast en weet nu al dat ik de rest van m'n leven geen sigaret meer zal opsteken.

 

Dag 1 ging gepaard met extreme eetbuien, maar ik gunde mezelf enige genade. Uiteindelijk ga ik keihard sporten om aan m'n conditie te werken en op die manier écht de vruchten van het stoppen met roken te kunnen plukken. Maar voor nu een ding tegerlijkertijd. Ik heb ook de hele dag geen cola light (mijn andere verslaving) gedronken dus dat is ook een goed punt. Vanaf aanstaande donderdag ga ik mij dagelijks uitslofen in de sportschool. De komende 4 dagen gun ik mijn lichaam eerst even rust, door weinig maar gezond te eten en veel water te drinken. Met een overvolle maag durf ik niet te sporten. Het gaat pittig worden, maar door een overzichtelijke periode van 4 dagen af te bakenen (4 dagen weinig en licht eten en niet roken, geen cola light, kauwgom is allowed) moet het te doen zijn. Pas daarna kijk ik verder naar het sporten, wat next goal is. Alles op z'n tijd. Na 4 balansdagen zal ik mij al een stuk 'leger' en lichter voelen, daarna hopelijk ook wat fitter. Ik kom er wel, vandaag was een grote stap in de goede richting! 

Ik heb een baalmaand

Natuurlijk hebben we allemaal weleens een baaldag. Zo'n dag waarop alles mis gaat wat mis kan gaan, je je lelijk of dik voelt en je het liefst onder de dekens zou kruipen met heel veel zelfmedelijden en een stukje chocola. Gelukkig schijnt na de regen altijd het zonnetje weer, en gaan zulke dagen vanzelf weer over. Zolang dit soort dagen de uitzondering zijn en niet de standaard, is er geen enkel probleem. Als je niet af en toe een kutdag had dan zou je de goede dagen ook niet meer waarderen, toch?! Hoe anders zijn de dagen die ik nu helaas leef.. 

 

Als ik 's morgen wakker word is het eerste wat ik denk: nee. Nee alsjeblieft niet nog een dag. Dan volgt er een soort zucht, want ja, helaas word ik nog elke dag wakker. Als ik mijn ogen dicht kon doen en dat alle problemen en zorgen dan zouden verdwijnen, dan zou ik nooit meer wakker worden. Maar ik weet dat wanneer ik mijn ogen sluit en weer in slaap zink, mijn zorgen duizenden malen groter zullen zijn als ik weer wakker word. En daarom sta ik op.

 

Ik vind mezelf vies, dik en lelijk. Verder wel best een leuk meisje, maar als je in periodes enorme hoeveelheden voedsel je mont inpropt, totdat je kots- en kotsmisselijk bent, kan je jezelf niet meer mooi vinden. Een eetbuienstoornis is mensonterend. Ze zeggen wel eens dat je ben wat je eet. Dat is waarschijnlijk de reden waarom ik me net een vuilnisbuilt voel. In een eetbui eet ik van alles en nog wat door elkaar om maar geen "leeg" gevoel en geen emoties te hoeven voelen. Om stress weg te eten. Om vermoeidheid weg te eten. Omdat ik niet gewend ben met een lege maag te leven en er ontzettend nerveus van word. Ik ben een controlfreak. Een perfectionist. Ik wil alles goed doen, stress em snel en kan de ziekelijke drang naar controle niet loslaten. En dus eet ik.

 

De gevolgen van eetbuien voor de geest zijn slopend: ik heb een laag zelfbeeld, ben onzeker, pieker overal over, ben depressief en vooral: ik ben dood en doodmoe van het leven met een eetstoornis. Ik ben afgepeigerd, uitgeput. Ik word heel verdrietig als ik bedenk dat ik nooit van mijn problemen af zal komen, dat ik voor de rest van m'n leven ziek zal blijven. Ik word al moe als ik eraan denk dat ik zal moeten leren om dit te accepteren, dat ik niet tegen deze ziekte moet vechten maar ermee moet leren leven. Daar heb ik geen tijd voor en ben ik veelste moe voor, is mijn eerste gedachte.

 

De lichamelijke klachten zijn ook niet zo tof. Mijn conditie is knudde, ik kom soms in 2 weken wel 10 kilo aan. Dat betekent dat mijn huid op m'n buik dan zo snel moet groeien (omdat m'n buik groeit) dat ik de hele dag jeuk heb, dat mijn maag soms zo voel zit dat ik hem op mijn nieren en blaas voel drukken en dat ik wekenlang diarree heb. Na een eetbui kan ik soms niet lopen van de pijn. Het grootste risico is dat mijn maagwand een keer scheurt. Ik leef zo ongezond dat ik bang ben niet oud te worden.

 

Het is heel lastig de vicieuze cirkel te verbreken: ik heb stress en slaap weinig, dus eet ik veel om m'n emoties en slaap weg te werken. Daardoor slaap ik slecht (probeer maar eens te slapen als je net drie repen chocola op hebt), voel ik me uitgeput en somber. Daardoor eet ik, etcetera etcetera. Iedere dag begin ik opnieuw, maak ik een nieuwe start. Als de dag eindigt in een mislukking, is het moeilijk energie op te brengen voor de volgende dag. Soms zou ik willen dat ik nooit meer wakker word.

 

Maar ik moet door. Dus probeer ik het morgen weer opnieuw. Ik heb geweldige ouders die mij door dik en dun steunen. Met hen heb ik al een geschiedenis van anorexia inclusief 2 jaar therapie meegemaakt. Over 3 weken begin ik opnieuw aan therapie, samen met een scala aan lichamelijke onderzoeken en het aanleren van een nieuw voedingspatroon. Ik hoop ook op medicijnen, anti-depressivia. Ik ben heel bang voor de dag dat ik echt in bed blijf liggen. Als ik dat eenmaal doe dan kom ik er nooit meer uit. Ik ben 18 en hoop dat ik een leuk leven ga krijgen.